تبلیغات
RF2268AM - كارآفرینی Entrepreneurship
پنجشنبه 22 اردیبهشت 1390

كارآفرینی Entrepreneurship

   نوشته شده توسط: عارف محمدی    نوع مطلب :كارآفرینی ،

عنوان  :  كارآفرینی Entrepreneurship
نویسنده :  ابراهیم محمدی قراسوئی
كلمات كلیدی  :  فرصت، نیاز، مخاطره، انواع كارآفرینی، مبانی سازمان

واژه كارآفرینی از كلمه فرانسویEntreprenedre ، به معنای متعهد شدن نشأت گرفته و عبارت از فرایند ایجاد ارزش از راه تشكیل مجموعه منحصر بفرد از منابع، به منظور بهره‌گیری از فرصتها است.[1]

پیتر دراكر(1985) معتقد است كارآفرین، كسی است كه فعالیت اقتصادی كوچك و جدیدی را با سرمایه خودش شروع كرده است. وی به تغییر و تحول ماهیت ارزش‌ها توسط كارآفرین، مخاطره‌پذیری و تغییرگرایی كارآفرینان اذعان دارد. دراكر تصریح می‌كند كه كارآفرین مخاطره‌پذیر است، نه سرمایه‌گذار(نقش بیشتر مخاطره آبرویی و مادی در فرایند كارآفرینی). وی اعتقاد دارد كه كارآفرینی یك رفتار است، نه یك صفت خاص در شخصیت افراد.[2]

لاری فرل اعتقاد دارد كه سده بیست و یكم، عصر كارآفرینی است. او معتقد به تفاوت بین سازمانهای كارآفرینی و مدیریتی است؛ مدیریت را نوعی وظیفه می‌داند؛ كه در انتهای چرخه زندگی سازمان(مرحله بلوغ) قرار دارد. در حالی كه كارآفرینی در مراحل تولد و نوجوانی بروز می‌كند.[3]

فرانسویان در اوایل سده 16 میلادی كسانی را كه در امر هدایت مأموریت‌های نظامی بودند؛ كارآفرین می‌خواندند. از آن پس درباره دیگر انواع مخاطرات(Risks) نیز همین واژه با محدودیت‌هایی، مورد استفاده قرار می‌گرفت. از حدود سال 1700 میلادی به بعد، فرانسویان درباره پیمانكاران دولت كه دست‌اندركار ساخت جاده، پل، بندر و تاسیسات بودند؛ به كرات لفظ كارآفرینی را بكار برده‌اند. تمامی مكاتب اقتصادی از قرن 16 میلادی تاكنون به نحوی كارآفرینی را در نظریه‌های اقتصادی خود تشریح كرده‌اند. كانتیلون(1730) بین زمین‌داران، دستمزدبگیران و كارآفرینان، تمایز قایل شده و به عناصر اصلی در فعالیت كارآفرینان یعنی فعالیت در یك محیط همراه با عدم قطعیت، فراهم كردن سرمایه اولیه توسط خود كارآفرین اشاره كرده است. به نظر كانتیلون كارآفرین‌[و كارآفرینی فرایند]، فردی است كه ابزار تولید را به منظور تولید محصولات قابل عرضه به بازار، ادغام می‌كند.[4]

در سال 1848 جان استوارت میل، واژه كارآفرین را از فرانسوی به انگلیسیEntrepreneur))، ترجمه كرد و معتقد بود كه كارآفرینی شامل هدایت، نظارت، كنترل و مخاطره‌پذیری است. او همچنین عامل متمایزكننده مدیر و كارآفرین را مخاطره‌پذیری معرفی كرد.[5]

 

رویکردها به کارآفرینی

سه رویكرد عمده در شناخت كارآفرینی نقش داشته‌اند:

رویكرد اول، رویکرد اقتصادی به این فرایند است؛ فرض اصلی این رویكرد، رفتار عقلایی انسان با منابع كمیاب است. در این رویكرد كارآفرینی ساز و كاری بشمار  می‌رود كه تخصیص بهینه منابع با استفاده از فرصتهای آتی، همراه با مخاطره را میسر می‌سازد؛[6]

رویكرد دوم، رویكردی است كه در جستجوی عوامل روان‌شناختی و شخصیتی كارآفرینان موفق و به دنبال شناسایی ویژگی‌های منحصر بفرد كارآفرینان بوده است؛

رویكرد سوم، رویكرد رفتاری است؛ كه در برگیرنده رویكرد ویژگی‌ها(ی شخصیتی) نیز است. فرد كارآفرین بسته به نقشهایی كه در فرایند تاسیس یك شركت نوپا دارد، مورد تحلیل قرار می‌گیرد.[7]

 

کارآفرینی

فرایند كارآفرینی بر حسب اینكه فرد یا گروه عهده‌دار انجام آن باشند، به دو گروه كارآفرینی فردی و كارآفرینی گروهی تقسیم شده است.

در كارآفرینی فردی ،فرد كارآفرین، فرایند كارآفرینی را از ارائه ایده اولیه تا ارائه محصول به جامعه –كلیه فعالیت‌های لازم برای ایجاد یك بنگاه اقتصادی جدید– را بطور مستقل طی می‌كند؛ كه به این فرآیند، كارآفرینی مستقل می‌گویند؛ یا اینكه فرد كارآفرین، تحت حمایت یك سازمان، فعالیت‌های كارآفرینانه خود را به ثمر می‌رساند كه اصطلاحا به آن كارآفرینی سازمانی گفته می‌شود.

در كارآفرینی گروهی همه افراد یك شركت یا سازمان، به كارآفرینی تشویق می‌شوند و هر یك ازآنان می‌توانند، در نقش كارآفرین انجام وظیفه كنند؛ كه اصطلاحا به این فرایند، كارآفرینی شركتی گفته می‌شود. برخی مواقع یك سازمان غیر انتفاعی به افراد برای شروع كسب و كار [كارآفرینانه] یاری می‌دهد كه در این حالت فرایند كارآفرینی اجتماعی(تركیب بینش و انگیزه‌های تجاری با اهداف و رسالت‌های اجتماعی)، رخ می‌نماید.[8]

 

عوامل موثر بر كارآفرینی

بطور كلی عوامل مؤثر بر كارآفرینی را می‌توان به 5 گروه تقسیم كرد:

1.  شرایط اقتصادی و بازار؛ (منابع مالی، نیروی كار، تسهیلات فیزیكی، زیرساخت‌های اقتصادی، خدمات تخصصی و محیط اقتصادی كلان)؛

2.  ساختار و پویایی صنعت؛ (اندازه، رشد و ساختار بازار و صنعت و استراتژی شركت‌های بزرگ)؛

3.  چارچوب قانون و مقررات؛ (سیستم مالیاتی، سیستم حقوقی و سیاست‌های حمایتی دولت)؛

4.  سرمایه‌های اجتماعی؛ (فرهنگ مشوق كارآفرینی، نهادهای پشتیبان، سیستم آموزشی، شبكه كارآفرینی)؛

5.  جنبه‌های شخصیتی؛ (تجربه كاری، تحصیلات، تمایل به مخاطره و كار سخت، انعطاف‌پذیری، میزان دارایی‌ها، سن و جنسیت).[9]



 .[1] احمد پورداریانی، محمود؛ كارآفرینی، تهران، پردیس، 1383، چاپ پنجم، ص‌ مقدمه ن.

[2]. همان منبع ص21-22.

[3]. كارت رایت، راجر؛ سازمانهای كارآفرین، علی پارسائیان، تهران، ترمه ،1383، چاپ اول، ص37.

[4]. احمد پورداریانی، ص5.

[5]. همان، ص7.

[6]. همان، ص69.

[7]. همان، ص126.

[8]. سعیدی‌كیا، مهدی؛ اصول و مبانی كارآفرینی، تهران، كیا، 1385، چاپ سوم، ص24.

[9]. همان، ص50-49.


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر